Onder een prachtige zon, die ook zijn parten zou spelen bij het eerste doelpunt, is de confrontatie tussen RDK en Lummen op een billijk gelijkspel geëindigd: 1-1.  RDK had dat wel meer kansen die het had kunnen afmaken, maar Lummen miste een penalty die ons ‘zonneke in de goal’ er prachtig uitranselde.  

Er was eens…

Een voetbalploeg uit het diepe zuiden van Limburg, Gravelo genaamd, was tot voor kort nog niet zo gekend in de wijde omgeving van een streek die gekend was om zijn rijke ondergrond: Haspengouw.  Op een winterse zomerdag die overgoten werd met zonneschijn, diende de spelers zich aan te melden voor een wedstrijd tegen een tegenstander van bij het ‘Knooppunt Lummen’, Lummen VV in die volkse mond aldaar.  De situatie was als volgt: Gravelo is leider in zijn reeks en Lummen knokt voor de punten onderaan.  Lichte onderschatting was misschien een vrees, maar daar stoorden ‘onze jongens’ (ik gebruik deze beschrijving louter als aanvulling) zich niet echt aan.  Ze probeerden speelden het spel te spelen zoals het hun naar de eerste plaats had gebracht, maar de tegenstander was niet van plan om zich naar de slachtbank te laten leiden…

Na een eerder lange studieronde met veel middenveldspel en zonder kansen aan beide zijden, mocht de tegenstander een vrije trap nemen op zo’n 30m.  Deze werd weliswaar goed voorbereid, doch de trap was eerder van het onorthodoxe caliber en zwaaide …  richting kruising waar een wildeman (“Vanmarsnille”) van Gravelo zwaaide om de zon uit zijn zicht te gommen.  Hij zag de bal wel vervaarlijk dreigen, en kon hem ternauwernood nog aaien, maar de bal had zijn beslissing al genomen en vloog via onderkant lat tegen de netten! 0-1.  De kornuiten van de wildeman konden dit matig spektakel van onrecht niet echt appreciëren maar gingen slechts schoorvoetend naar de middenstip met wat piepende geluiden om dit recht te zetten.

Een korte tijd nadien, was er de enige kans voor Gravelo in die eerste helft met, het moet gezegd, een prachtige assist van de kapitein (hakje door de verdedigingslijn) die gevolgd werd door twee snelle volgelingen: Nielske gaf beheerst zijn bal naar rechts om de keeper bij de neus te nemen, die door Ferre werd binnengewandeld.  Zo stond het even verrassend als de 0-1 terug 1-1 tot vreugde van de ploeg als ook de aanhang!

Bij de tegenstander liep een lepe aal in de spits, genummerd 14, die er regelmatig op uit trok, maar zelden tijdig de bal kon binnenhouden.  Maar in de 35′ was hij toch alleen op weg naar onze wildeman, maar “Vanmarsnille” dook gepast in de voeten om de bal naar buiten te duwen… Zo dacht hij toch, want de fee met het fluitje gaf hem een gele kaart en de bal moest op de witte stip!  Oei, dachten zijn kompanen, want de wildeman had nog geen penalty kunnen stoppen…  De wildeman had echter een ander plan en dook de strafschop prachtig uit de linkerhoek! Bravo “Vanmarsenille” en het spel ging voort.  Het bleef verder allemaal nogal gesloten dus de 1-1 was ook de ruststand.

Na de rust trapten ‘onze jongens’ op de gaspedaal en dit leidde tot een drietal grote kansen die echter door de doelman aan de overzijde even mooi werden gepareerd…  Het initiatief was nu voor Gravelo en dit leidde tot nog een kans die maar net gemist werd door Ferre aan de rechterpaal.  Het wilde niet lukken!  Een extra aanvaller werd in de loopgraven gezet en ook hij ging alleen op doel maar werd onterecht afgevlagd.  Een andere poging over links wilde niet voorbij de doelman…  De jongens zagen de bui hangen en de teleurstelling was er dan ook na de wedstrijd.  Het ging van ‘we hadden moeten winnen’ en ‘we konden profiteren van de misstap van…’, of een meer filosofische ‘we konden niet winnen, want we hebben tegen een andere ploeg te veel gekregen’, terwijl de jongste nog wat stond te treuren op het veld…  De supporters gingen verder op deze treurnis achter het gekende gerstenat.

Samen met de duisternis kwam een grijsaard gepasseerd die de volgende wijze woorden sprak: “de angst drijft mensen tot relativering of analyses die zelden juist zijn.  Relativeren in het seizoen geldt niet omdat pas op het einde alles klopt.  Speculatie houdt geen rekening met de tegenstander, noch met eigen prestaties.  Een seizoen maak je door te geloven in eigen kunnen en drogredenen achterwege te laten.  De ploeg moet zijn rug rechten en het zelfvertrouwen oppikken dat ze met merites heeft verdiend!  Achteraf kan je oordelen, maar jezelf wegcijferen door voldongen zaken te verkondigen is zelden een goede leidraad”

Een kleine snuiter die dit als enige tijdens zijn geliefde balspelletje had opgevangen, holde naar binnen en bleef maar herhalen in de kantine: “Onze jongens wilden snoepjes kopen, maar het was zondag en dan zijn de winkels toe!”  Een betere samenvatting kon hij niet geven van wat de grijsaard had verkondigd, en voegde zo zijn eigen dimensie toe.

Volgende week tegen EMBO moeten de kopkes leeg en gaan we voor een volgende uitdaging: de derby der derby’s!

Ploeg: Kris, Sam, Séba, Bert, Lenny (Koen), Kristof B., Ferre, Niels, Kenneth (Kim), Michiel en Kurt (Jordy).

Doelpunten: 22′ Lummen (0-1), 30′ Ferre (1-1)

Strafschop: 35′ Lummen (gemist)

Gele kaarten: Jordy, Kris en Kristof.

Toeschouwers: 80

RDK-Lummen

Reacties zijn gesloten.